“ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ჩემს ქვეყანაში უსასრულო დევნის მსხვერპლი გავხდებოდი” – ლელა ცინცაძე; სამოქალაქო აქტივისტი;

ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ეს ქმედება ჩემი უსასრულო დევნის დასაწყისი გახდებოდა., ჩემი დაბადების დღის აღნიშვნისას, როდესაც მეგობრებთან ერთად ჩემს სახლში ვიყავი, კარზე კაკუნის ხმა გაისმა. კარი გავაღე და დავინახე, რომ სამოქალაქო ფორმაში ჩაცმული პოლიცია იდგა, ერთერთმა საბუთები წარმოადგინა და განმიცხადა, რომ ჩემს სახლში ოპოზიციური შეხვედრის ორგანიზების გამო შეიძლებოდა პასუხისმგებლობა დამკისრებოდა. მან პირდაპირ მითხრა, რომ ,,ნაცების” (იგულისხმება ექსპრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის პარტია “ნაციონალური მოძრაობა”) “პეტიციაზე” ხელმოწერები, რომელიც ჩემი სახლიდან გავიდა, რეაგირების გარეშე არ ჩაივლიდა და შეეძლოთ ბრალი წაეყენებინათ ,,უკანონო ორგანიზებისთვის”. ვიცოდი ჩემი უფლებები და ისიც ვიცოდი, რომ იმ მომენტში კანონის ფარგლებში მას არაფრის გაკეთება არ შეეძლო. ამიტომ, პასუხი არ გამიცია, კარი დავკეტე და შიგნიდან ჩავრაზე, მალევე კი საცხოვრებელი მისამართი შევიცვალე. მაშინ როდესაც უამრავი დანაშაული გაუხსნელია და ქვეყანაში უკონტროლო კრიმინალია, პოლიცია მსგავსი ფაქტების დევნით არის დაკავებული, ხოლო კრიმინალი დღითი დღე იზრდება.

უკვე ვხედავთ და ვიცით, თუ რამდენად განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ხელისუფლება პრეზიდენტ სააკაშვილის მხარდამჭერ აქტივობას. ის ამ საკითხს განსაკუთრებული პოლიტიკური მნიშვნელობით ეკიდება. ამ მოვლენებმა რადიკალურად კრიტიკული განწყობა შემიქმნა მმართველი ხელისუფლების მიმართ. 2023 წლის 7-8 მარტს კვლავ დავდექი ხელისუფლების ძალადობრივი მანქანის პირისპირ. ამჯერად, როდესაც „რუსული კანონის” წინააღმდეგ გამართულ აქციას შევუერთდი, სპეცრაზმმა ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე დაიწყო აქციის დარბევა. მე და ჩემი ბავშვები სხვა აქციის მონაწილეებთან ერთად მოვყევით ხალხის მასაში, სადაც უცებ დაიწყეს ცრემლსადენი გაზის კაფსულების სროლა. ერთ-ერთი კაფსულა პირდაპირ ჩვენს ფეხებთან დაეცა, რის შემდეგაც ჩავიკეცეთ და სუნთქვა გაგვიჭირდა. დავინახე , როგორ დააწვა ჩემს გვერდზე მდგომს პოლიციელი ფეხით მხარზე. როდესაც მასთან მიახლოება ვცადე, სამი პოლიციელი მომვარდა, ჯერ გაზის სპრეი შემასხა ერთ-ერთმა მათგანმა ახლო მანძილიდან დამიზნებით თვალებში, ხოლო ამის შემდეგ შეეცადნენ, იძულებით გავეთრიე აქციიდან

მოშორებით მდებარე პოლიციის მანქანისკენ, მაგრამ პროტესტანტების ახალმა ტალღამ გადამარჩინა, რომელიც შემოგვიერთდნენ ,,გმირთა მოედნიდან” და ხელდახელ წაართვეს ჩემი თავი პოლიციას. რომ არა აქციის მონაწილეთა ახალი ტალღა, შექმნილი იყო რეალური საფრთხე , რომ სხვა დემონსტრანტების მსგავსად პოლიციას მეც დავეკავებინე. 2024 წლის 29 აპრილს, მას შემდეგ, რაც უკან გაწვეული ,,რუსული კანონი” ისევ ,,შემოატრიალეს” და პარლამენტმა ხალხის ნების და საქართველოს კონსტიტუციის წინააღმდეგ მაინც დაამტკიცა … ჩვენ ისევ გავედით საპროტესტო აქციაზე, მოხდა ღია დაპირისპირება ჩემსა და პოლიციას შორის, რომელიც კამერების და ტელევიზიის მიერ დაფიქსირდა და კიდევ ერთხელ ვიდენტიფიცირდი, ამის შემდეგ შევნიშნე ისეთი მოვლენების სერია, რომლებიც მე და ჩემმა ოჯახმა მიზანმიმართულ თვალთვალად და დაშინებად აღვიქვით: მუდმივად ვაფიქსირებდით ადევნებას იმ ავტომობილზე, რომლითაც მე გადავაადგილდებოდი ხოლმე.

რამდენჯერმე ხელოვნურად შეგვიქმნეს ავარიული მდგომარეობა. მანქანაში ხშირად ბავშვებიც იჯდა ხოლმე და ეს ძალიან დიდი რისკის იყო ყველა ჩვენგანისათვის. ამას დაემატა ის ფაქტი, რომ აგვისტო-სექტემბერში, ორი კვირის განმავლობაში ჩემს საცხოვრებელ კორპუსთან ყოველდღიურად იმყოფებოდა პოლიციის ეკიპაჟი. ხშირ შემთხვევაში ადგილზე სამი პოლიციელი იყო. ამ ყოფნას არ ახლდა ჩემთვის ცნობილი ოფიციალური პროცედურა, უწყებრივი შეტყობინება ან საგამოძიებო მოქმედება. ამან ჩემში და ჩემი ოჯახის წევრებში მუდმივი მეთვალყურეობისა და დაშინების განცდა გააჩინა. მოგვიანებით, სხვა პოლიტიკურად აქტიური მოქალაქეებისგან, რომლებთანაც მუდმივი კომუნიკაცია მქონდა და ერთმანეთს ინფორმაციას ვუზიარებდით, შევიტყვე, რომ მათგან რამდენიმე მსგავს გამოცდილებაზე საუბრობდა — მათ საცხოვრებელ ადგილებთანაც გარკვეული პერიოდის განმავლობაში იმყოფებოდნენ პოლიციის თანამშრომლები, რასაც ისინიც ზეწოლის ფორმად აღიქვამდნენ.

იგივე დროის მონაკვეთში ჩემი ოჯახის წევრის (ჩემი დის) სამსახურის მისამართზე იყო ანალოგიური თვალთვალის შემთხვევა, რის გამოც ის პირადი დაცვის ქვეშ (რომელსაც მეგობრები უზრუნველყოფდნენ) გადაადგილდებოდა ხოლმე და საბოლოოდ, ამის გამო მან სამსახურის დატოვება გადაწყვიტა, რადგან თავს უსაფრთხოდ აღარ გრძნობდა. ბოლო თვეებში რამდენჯერმე შეუქმნეს ჩემს ოჯახის წევრებს სიცოცხლისა და თავისუფლების მოსპობის საფრთხე . ჩემთვის ეს შემთხვევები არ ყოფილა ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი ინციდენტები. ხელისუფლების მიმართ ჩვენი საჯარო კრიტიკა, საპროტესტო აქციებში მონაწილეობა და პოლიტიკური პოზიციის ღიად გამოხატვა წლების განმავლობაში ქმნიდა ჩემსა და ყველა სამოქალაქო აქტივისტის მიმართ მტრულ დამოკიდებულებას. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე საჯაროდ მესაუბრა ჩემსა და ჩემი ოჯახის წევრების გამოცდილებაზე და საერთაშორისო საზოგადოებისთვის მიმეწოდებინა ინფორმაცია , რა ხდება იმ ადამიანების ცხოვრებაში, ვინც ბედავს და ღიად უპირისპირდება რეჟიმს.