ნათხოვარი ფეხსაცმელებით მიღებული პირველი სერიოზული სამსახური- ნუგზარ სულაშვილი კარიერის დასაწყისზე

“– სამსახურიდან გამათავისუფლეს (ნუ გიხარიათ 90-ინა წლების ამბავს ვყვები) ჰოდა ჩემს ბედზე ამერიკის საელჩომ UშAID-ის სახელმწიფო განვითარების პროექტებზე გამოაცხადა კონკურსი რეგიონალური დირექტორის თანამდებობაზე… ვიფიქრე, ამათთან მაინც არ მოდის ჩაწყობა და მოდი კონკურსში მივიღებ მონაწილეობას, იქნებ გამიმართლოს-მეთქი… ორი კვირის შემდეგ ტელეფონზე დამირეკეს და შემატყობინეს, რომ კონკურსში გავიმარჯვე და სასწრაფოდ უნდა გამოვცხადებულიყავი საელჩოში. წამოვხტი გახარებული, ვეცი ტანსაცმელს და ვხედავ ფეხსაცმელზე ძირია ამძვრალი. – წებოო!!! – ვიღრიალე სასოწარკვეთილმა. რამდენიმე წუთში ჯულიეტას ჯიხურიდან წებო მომირბენინეს. (ნისიად) მივუშვი შიგნიდან გარედან წებო ფეხსაცმელში და ჩემი ნატანჯი ჟიგული ვაი-ვაგლახით დავქოქე. კოლმეურნეობის მოედანზე იმდენხანს ვეწვალე საცობიდან თავის დაღწევას, რომ მარცხენა ფეხი “ცეპლენიაზე” მიმეწება და გადმოსვლის დროს ფეხსაცმლის ძირი ზედ შერჩა…
– ძმურად შეგიძლია ფეხსაცმელი მათხოვო 15 წუთით? შენ მანქანაში დამელოდე და თუ გადაგადო არაკაცი ვიყო, ახლავე დავბრუნდები-მეთქი – ვთხოვე შემთხვევით გამვლელ ახალგაზრდა მამაკაცს. ტიპმა ფართო თვალებით შემომხედა, მერე ცერა თითი მიიტანა საფეთქელთან , უნდოდა ხელის კომბინაციით ეჩვენებინა ხომ არ უბერავო, მაგრამ ჩემს გაჭირვებულ სიფათს, რომ შეხედა უყოყმანოდ დამთანხმდა. მართალია 2 ზომით დიდი აღმოჩნდა, მაგრამ რას დავეძებდი. ისეთი ფაცხა-ფუცხით გავიარე კორიდორი, დაცვის თანამშრომელმა ორჯერ დამაწია გამძვრალი ფეხსაცმელი. შეხვედრამ ბრწყინვალედ ჩაიარა…
– მადლობა ძმა! დამნიშნეს! – ვეუბნები ჩემს მოლოდინში შეწუხებულ უცნობს და ფეხსაცმელს ვაწვდი. – სად დაგნიშნეს? – პროექტების რეგიონალურ დირექტორად… – ღადაობ? – არა შენს თავს გეფიცები… – ჩემს თავს რატომ, არავინ გყავს ახლობელი? – რატომ და ძმა ხარ ჩემი… – მაგ სამსახურში, იურისტი არ გჭირდებათ? – ვაა კოლეგა ხარ? დაჯექი სახლამდე მიგიყვან… – არა იყოს, შორს ვცხოვრობ… – შორს, თორე შენც ახლა დასავლეთ ევროპიდან არ მყავდე. დაჯექი, დაჯექი მეთქი! – ვუთხარი და კარი გავუღე. *ჩემი გადამრჩენი, დავით ანდღულაძეც უმუშევრად დარჩენილი იურისტი აღმოჩნდა, რომელმაც თითქმის 3 წელი იმუშავა ჩემს თანაშემწედ და დღეს უკვე დანიაში ერთერთი უნივერისტეტის პროფესორია. გაიხარე დავით… დღეს ახალმა ფეხსაცმელმა ცოტა მომიჭირა და ძირ გამძვრალი ფეხსაცმელის ისტორია გამახსენდა…”

ნუგზარ (სულა) სულაშვილი.

გააზიარეთ და მოიწონეთ სტატია:

მსგავსი სტატიები

  • 99
    შეჩერდეს ნამახვანჰესზე გარემოდაცვითი გადაწყვეტილების მოქმედება - საია და „მწვანე ალტერნატივა“ სასამართლოს მიმართავენარასამთავრობო ორგანიზაციები საია და „მწვანე ალტერნატივა“ ნამახვანის ჰესების კასკადზე გარემოსდაცვითი გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერების მოთხოვნით საქალაქო სასამართლოს მიმართავენ და აცხადებენ, რომ ეს გადაწყვეტილება კანონის მოთხოვნათა დარღვევით გაიცა. „ვფიქრობთ, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ უნდა განიხილოს და დააკმაყოფილოს ჩვენი შუამდგომლობა იმიტომ, რომ არსებობს დასაბუთებული ეჭვი, რომ ეს აქტი არის უკანონო, ის გამოიცა ფაქტობრივ…
    Tags: და, რომ, არ, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები
  • 99
    ლეგენდა გიორგი კეკელიძეზე, რომელმაც “ღვთისმშობელი გადაარჩინა”ბავშვობისას, სკოლაში წასასვლელად რომ მამზადებდნენ, ერთ საღამოს, ბებიაჩემმა მითხრა, რომ არსებობს ქალი, რომელიც ყველა ქალზე და კაცზე კეთილია. ის ქალი - და ბებიამ ხელი ბებერი მსხლის ხისკენ გაიშვირა - იმ ხის თავზე რომ ვარსკვლავია, იმ ვარსკვლავზე ცხოვრობს და შენთვის ლოცულობს. ვარსკვლავზე ცხოვრება არ გამკვირვებია. ბავშვობაში არც ვარსკვლავები გვიკვრის და არც…
    Tags: და, რომ, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები
  • 99
    ქართველის ნაკლი სოფლიდან ჩამოსვლა კი არა, ადგილიდან უძრაობაა – ნათია ფანჯიკიძექართველის ნაკლი სოფლიდან ჩამოსვლა კი არა, სულ პირიქით, სწორედ ადგილიდან უძრაობაა, – ამის შესახებ ფსიქოლოგი ნათია ფანჯიკიძე სოციალურ ქსელში წერს. ფანჯიკიძე მოუწოდებს ყველას იმოგზაურონ ძალიან ბევრი და მოიარონ მთელი დედამიწა, თუმცა შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდნენ. „არავის პასუხად, არავის საკრიტიკოდ, უბრალოდ ჩემ აზრს გეტყვით, – ქართველის ნაკლი, უმეტეს შემთხვევაში, სოფლიდან ჩამოსვლა კი არა,…
    Tags: და, რომ, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები
  • 99
    რატომ არუნდა გვიყვარდეს საბჭოთა კავშირი"ბოდიში მინდა მოვუხადო ახალგაზრდა მკითხველს, თუ მათ ჩემი თხრობა ან მისი ნაწილი ბოდვა ეგონებათ. ჰგავს, მაგრამ მაშინ ასეთი ცხოვრება იყო. 1981 წელს, ასპირანტურის შემდეგ, მოსკოვიდან ას კილომეტრში, სპეციალურად მეცნიერებისათვის აშენებულ პატარა ქალაქ პუშჩინოში დავიწყე მუშაობა – საბჭოთა მეცნიერებათა აკადემიის ერთ-ერთ ინსტიტუტში. ძალიან ბევრს ვმუშაობდი, დღეში 14 საათი გამომდიოდა. ჩემი ხელმძღვანელი…
    Tags: და, არ, რომ, ჩემი, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები