უცხოეთის “აგენტთა” არასრული სია საქართველოს ისტორიაში:

2. დავით აღმაშენებელი – ჯვაროსნული ლაშქრობების დაწყების შემდეგ, მეორე ფრონტი გაუხსნა სელჩუკებს, შემოიყვანა 40,000 უცხოტომელის ოჯახი და ოცდახუთწლიან ომში ჩართო საქართველო;

3. სულხან საბა – მიიღო კათოლიკობა, ეახლა საფრანგეთის მეფეს და ითხოვდა ფულს, სურდა დასავლური კულტურის შემოტანა საქართველოში;

4. გიორგი დეკანოზიშვილი და არჩილ ჯორჯაძე – 1904-1905 წლებში, რუსეთ-იაპონიის ომის მიმდინარეობისას, იაპონელებისგან აიღეს ფული; 1907 წელს, ჰოლანდიური გემი “სირიუსით”, იარაღი შემოიტანეს საქართველოში რუსეთის წინააღმდეგ აჯანყების მოსაწყობად. მანამდე, 1903 წელს პარიზში დაარსეს გაზეთები “საქართველო” და LA Georgie. ქვეყნის გარედან გეგმავდნენ რევოლუციის მოწყობას;

5. გიორგი მაჩაბელი, მიხაკო წერეთელი, ძმები კერესელიძეები და პეტრე სურგულაძე – 1914 წელს, გერმანიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დაფინანსებით, დაარსეს საქართველოს განთავისუფლების კომიტეტი. გერმანული წყალქვეშა ნავებით შემოიტანეს იარაღი აჯანყების მოსაწყობად;

6. პატრიარქი ამბროსი ხელაია – წერილით მიმართა გენუის საერთაშორისო კონფერენციას და დასავლეთს სთხოვდა “დამოუკიდებელი” საბჭოთა საქართველოს წინააღმდეგ დახმარებას;

7. ვარლამ ჩერქეზიშვილი – 1906 წელს 4000 ბრიტანელ ქალს მოაწერინა ხელი პეტიციაზე მოთხოვნით, რომ ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი ჩარეულიყო რუსეთისგან საქართველოს გათავისუფლების საქმეში. 1907 წელს 3000 ქართველს მოაწერინე ხელი ჰააგის საერთაშორისო კონფერენციისადმი მიმართვას;

8. ვახტანგ მეექვსე – ევროპიდან შემოიტანა სტამბა. სპარსეთ-ავღანელების ომის დროს მეორე ფრონტი გაუხსნა სპარსელებს, პეტრე პირველის მოთხოვნით. პეტრემ გადააგდო ვახტანგი;

9. ერეკლე მეორე – რუსეთ-ოსმალეთის დროს, 1770 წელს მეორე ფრონტი გაუხსნა ოსმალეთს, რუსეთის მოთხოვნით. 1783 წელს რუსებს გაუფორმა ხელშეკრულება, რომლის ძალითაც მისი სამეფო კარგავდა საგარეო პოლიტიკურ სუვერენიტეტს. რუსებმა ერეკლე არაერთგზის გადააგდეს;

10. ნიკო ნიკოლაძე – განათლება მიიღო ციურიხში. მთელი ცხოვრება შეალია ევროპული ცოდნის შემოტანას საქართველოში. 1918-21 წლებში იყო დელეგაციების წევრი ბერლინში, პარიზში და სხვა ევროპულ დედაქალაქებში. ითხოვდა რუსეთის წინააღმდეგ საქართველოსთვის იარაღის მიწოდებას და ევროპულ ინვესტიციებს;

11. ზვიად გამსახურდია და მერაბ კოსტავა – მათი პატიმრობის წინააღმდეგ საბჭოთა ხელისუფლებას ებრძოდნენ ჩეხოსლოვაკიის დისიდენტების ლიდერი ვაცლავ ჰაველი, პოლონელი დისიდენტების ლიდერი ლეხ ვალესა, ბალტიელი დისიდენტები და სხვები.

აღარაფერს ვამბობ მათზე, ვინც 1921-1938 წლებში “დასავლეთის აგენტობის” ბრალდებით დახვრიტეს კომუნისტებმა. არც იმ ელინიზებულ და რომანიზებულ ქართველებზე ვამბობ, ვინც ეროვნული საგანძურით გაავსო საქართველოს ეროვნული მუზეუმი. არც ევროპისადმი მიმართული ილია ჭავჭავაძის ტრფობის ციტატები მომიტანია. ამ ეტაპზე ესეც საკმარისია.

ოღონდ აქ ერთი “პატარა” დეტალია: ვინც ამ ხალხს ებრძოდა და აგენტს უწოდებდა, ყველა ისტორიის ნაგავსაყრელზე განისვენებს.

ასე რომ, არ შეგეშინდეთ, ამავე ისტორიის მორიგ ციკლში ვართ. მთავარია ჩვენ ვიცით, რომ სიმართლე ჩვენს მხარეს არის.”