“ბებია დიდ ხის გობზე, ნაშუადღევს იწყებდა ჭადის ზელვას”..

“ბებია დიდ ხის გობზე, ნაშუადღევს იწყებდა ჭადის ზელვას.. ისე ებრძოდა ცომს თითქოს გაბრაზებულია და ჯავრს იყრისო. თავის ჭკუაზე მოიყვანდა, დიდ გახურებულ ქვის კეცზე შქერის ფოთოლს გაუფენდა და უშველებელ გუნდას ზედ გადააგორებდა, ღადარსაც უხვად დააყრიდა და სუფრას გაშლიდა. სადილად სულ იყო ერთი წველა ყველი, მწვანილი, მჟავე კეჟერა და რამე ერთი იჯრა ცხელი კერძი, ჩახანით ბუხარში ჯაჭვზე, ყოველ დღე სხვადასხვა. თუნუქის კიდეს ხშირ ხშირად წამოწევდა და შეამოწმებდა, 4 თითის სისქე ჭადი თავს, რომ მოიშრობდა და მზისფრად შეწითლებას, დაიწყებდა ბავშვებს გამოგვძახებდა “არიქა ნენა, უხმეთ ბაბუათქვენსო..” ბაბუა სულ ზურგზე დიდი გოდრით, ხელში წალდით, მხარზე თოხით ან ცელით მახსოვს.. სულ მუშაობდა, სულ.. მოვიყვანდით ბაბუას, შემოვეხვეოდით და თუნგში ნელთბილი წყლით გამოვეგებებოდით, მხარზე გახამებული ტილოთი. ბაბუა დინჯად დაიბანდა ხელებს, მკლავებს, და კიდევ უფრო დინჯად გაიმშრალებდა სახეს. მაშინ მეჩვენებოდა, რომ განგებ ნელა ირჯება და ჩვენს ჯინაზე არ ჩქარობს. პერანგს შეიცვლიდა, ბოლო ღილამდე შეიკრავდა და მაგიდას შემოუსხდებოდით ყველანი. თვალს მოგვავლებდა, ვითომ პირველად გვხედავდა, სათითაოდ დაგვათვალერებდა , ძალიან ფრთხილად ჭიქაში ღვინოს დაისხამდა ყელწვრილი გრაფინიდან, ცაში აიხედავდა და ორ სიტყვას იტყოდა: “იცოცხლეთ შვილებო..” ეს იმას ნიშნავდა, რომ შეგვიძლია ვეცეთ და ბრდღვნა გავადინოთ ყველაფერს.. მწვანილს, კიტრტრს და პამიდორს სხვა გემო და სურნელი ქონდა. კეცს რომ არეკავდა ბებია და ჭადს მაგიდის კიდეზე ჩამოტეხავდა ოხშივარი ასდიოდა.. ჩახანიდან თუხთუხებდა თხილიანი ქათამი.. მას შემდეგ ასეთი უძლეველობის, ერთიანობის, დაცულობის, სიკეთის, ერთმანეთის პატივისცემის, თანაგრძნობის და თანამოაზრეობის განცდით ერთი დღეც აღარ მიცხოვრია.. ეს იყო შეუცვლელი ემოცია. ის სიმარტივე, სიჯანსაღე და გემო რაც მაშინ , ხომ კარგა ხანია გაქრა და დაიკარგა.. 30 წელი გავიდა.. ყველაფერი შეიცვალა.. ოჯახების უმრავლესობა ერთად აღარ სადილობს.. ერთ ჭერ ქვეშ ვცხოვრობთ და ცალცალკე ვიცმუცნებით, კაცმა აღარ იცის ვინ , რას, სად და როდის.. ამ ოჯახური, ერთად სადილის მოშლა რამეს უფრო დიდს ხომ არ ნიშნავს? პასუხი მგონი ვიცი, მაგრამ არ მომწონს და არ მინდა, ძალიან არ მინდა ასე იყოს..”
#გარდენიასისტორიები
გააზიარეთ და მოიწონეთ სტატია:

მსგავსი სტატიები

  • 100
    "შეხედეთ ამ ანგელოზს...ვინ ვართ და რა ხალხი ვართ ამისთანა"???შეხედეთ ამ ანგელოზს-აი ასეთი გოგო-ბიჭები იზრდებიან უცხო ქვეყნებში,საკუთარი სამშობლოს გარეთ! შინაური გაუმაძღარი მტრის გამო აი ასეთ გენოფონდს ვკარგავთ! ამ ბავშვებს იმ ქვეყნებში არაფერი გაუჭირდებათ-არც გარეგნული ქართული სილამაზე აკლიათ და არც ნიჭი და გონიერება,თავსაც დაიმკვიდრებენ ცივილიზებულ ქვეყნებში,სადაც ყოველივე ზემოთ ჩამოთვლილი ფასდება-მაგრამ რა ელის ქვეყანას, რომელსაც ერთი საუკუნის მანძილზე უკვე მერამდენედ, საუკეთესოები…
    Tags: და, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები, სოციალური, ქსელი
  • 100
    რამდენიმე ეპიზოდი ყაჩაღად გავარდნილი თავადის ცხოვრებიდანფოტო:კანვოელები ტფილისში, მთავარმმართებლის სასახლეში ცნობილი საზოგადო მოღვაწე და რევოლუციონერი გიორგი ლასხიშვილი, როცა ქუთაისის ციხეში იჯდა, იხსენებდა ვინმე გიორგი მიქელაძეს (ალექსანდრ ფრენკელი წიგნში "კავკასიაში ყაჩაღობის ისტორიისთვის. ტატო წულიკიძე" ასახელებს ცნობილ ყაჩაღს, თავად გრიგოლ მიქელაძეს. საფიქრებელია, რომ ეს ერთი და იგივე პიროვნებაა), იმდროინდელ "დასავლეთ საქართველოს ზელიმ-ხანს" (ჩეჩენი ყაჩაღი გუშმაზუკაევი. - ი.მ.), რომელმაც,…
    Tags: და, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები, სოციალური, ქსელი
  • 100
    "ხმა ამოიღეთ! ყველას არ შეუძლია საზღვარგარეთ მკურნალობა და გამოკვლევების ჩატარება""თქვენ გელით სიკვდილი (ბოდიშის გარეშე) ვუბრუნდები ჩემს მიერ შეპირებულ პუბლიკაციას, რის შესახებაც ერთი კვირის წინ გავაკეთე მოკლე ანონსი. შეგახსენებთ, რომ თემა ეხება საქართველოს ჯანდაცვის სისტემას, რომლის მთავარი პრიორიტეტი თითოეული თქვენგანის უსაფრთხოებას უნდა წარმოადგენდეს და არა საფრთხეს, რომელმაც შესაძლოა ერთდროულად გაგანადგუროთ, როგორც მორალურად, ასევე ფიზიკურად და მატერიალურად. მეორე ათეული წელია ვცხოვრობ…
    Tags: და, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები, სოციალური, ქსელი
  • 100
    "ვთხოვ იმ პატარა გოგონებს და ბიჭებს ხმამაღლა ილაპრაკეთ! მოძებნეთ ის, ვინც მოგისმენთ"ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორი, გიორგი კეკელიძე 14 წლის ქაქუთელი გოგონას გარდაცვალებას ეხმიანება  და სოციალურ ქსელში წერს: "მეხუთე კლასში ვიყავი, როცა სკოლიდან დაბრუნებულს, სადილად მსხდარმა ოჯახის წევრებმა, მითხრეს – წადი ბაბუას დაუძახე, შემოგვიართდესო. ეს ჩვეულებრივი ამბავი იყო; ბაბუაჩემი, ჩემი გმირი და მეზღაპრე, თხილის ბაღში მუშაობდა ხოლმე და მე ვეძახდი სადილად. მაშინც მივირბინე…
    Tags: და, საზოგადოება, მთავარი, თემა, ახალი, ამბები, სოციალური, ქსელი